Struktura bitu diamentowego

Wiertło diamentowe jest wiertłem zintegrowanym. Całe wiertło nie posiada ruchomych części. Obejmuje głównie korpus wiertła, koronę, konstrukcję hydrauliczną (w tym oko wodne lub dyszę, koryto zwane również prowadnicą, rowek wiórowy), miernik, krawędź tnącą (ząb). Pięć części.

Korona wiertła diamentowego jest częścią roboczą wiertła do cięcia skały. Jego powierzchnia (powierzchnia robocza) jest wyłożona zębami tnącymi materiał diamentowy i ułożona jest w konstrukcję hydrauliczną. Jego bok stanowi część pomiarową (wbudowane zęby pomiarowe), a korpus wiertła jest połączony, wykonany z osnowy z węglika wolframu lub materiału stalowego.

Korpus świdra jest korpusem stalowym, górna część połączona jest gwintem z przewodem wiertniczym, a dolna część połączona jest z korpusem korony (koronka stalowa jest zintegrowana z korpusem świdra).

Struktura hydrauliczna wierteł diamentowych jest podzielona na dwie kategorie. Pierwszy typ stosowany jest do wierteł diamentowych naturalnych i wierteł TSP. Płyn wiertniczy tego typu wiertła wypływa z centralnego otworu wodnego i jest rozprowadzany po powierzchni wiertła na powierzchnię roboczą wiertła w celu ochłodzenia, oczyszczenia i nasmarowania zębów tnących, a następnie przeniesienia zwiercin z bocznego rowka wodnego i rowka wiórowego spływającego do przestrzeni pierścieniowej. Drugi typ jest używany do bitów PDC. Płyn wiertniczy tego typu wierteł wypływa z otworu wodnego i rozprowadzany jest po różnych częściach powierzchni roboczej świdra poprzez różne elementy odchylające w celu ochłodzenia, oczyszczenia i smarowania zębów tnących. Położenie i liczba otworów wodnych bitu PDC jest określona przez strukturę bitu.

Część pomiarowa materiału diamentowego pełni funkcję prostowania wiertła i zapewnia, że ​​średnica odwiertu nie kurczy się podczas wiercenia. Aby osiągnąć cel skrajni, stosuje się metodę umieszczania diamentów na boku wiertła.